کتیبه‌های هشدار معبد از اورشلیم

آنچه ثابت می‌کند

معبد هیرودیس بزرگ حصاری پیرامون صحن‌های درونی خود داشت که اعلامیه‌هایی به زبان یونانی بر آن بود. این اعلامیه‌ها هر فرد غیریهودی (allogenes) را از رفتن به درون نرده و محوطهٔ پیرامون قدس منع می‌کردند و هشدار می‌دادند که متجاوزی که گرفتار شود خود پاسخ‌گوی مرگ خویش خواهد بود. یک نسخهٔ کامل و یک پاره باقی مانده است.

یوسفوس حصار و ممنوعیتِ آن را که پشتوانه‌اش مجازات مرگ بود توصیف می‌کند (Ant. 15.417)، می‌گوید اعلامیه‌ها به زبان یونانی و لاتین بودند (War 5.193-194)، و در روایت او تیتوس، پسر وسپاسیان، ادعا می‌کند که روم به یهودیان اجازه می‌داد متجاوزان را بکشند، حتی اگر از رومیان بودند (War 6.124-126).

در اعمال رسولان ۲۱:۲۸–۲۹، پولس متهم می‌شود که با بردن غیریهودیان به معبد آن را نجس کرده است، با این گمان که تروفیموس اهل افسس را به درون برده بود. این اتهام به قاعده‌ای واقعی و آشکارا نصب‌شده استناد می‌کند که ورود هر فرد غیریهودی به آن سوی حصار را موضوعی مستوجب مرگ می‌شمرد، و همین به توضیح خشونت جمعیت کمک می‌کند (اعمال رسولان ۲۱:۳۰–۳۱). پادگان در آشوبی که در پی آمد مداخله کرد (اعمال رسولان ۲۱:۳۱–۳۶).

یوسفوس حصار را بر سر راهی قرار می‌دهد که از صحن بیرونی به صحن‌های درونی بالا می‌رفت و می‌گوید اعلامیه‌ها بیگانگان را از پیش‌تر رفتن بازمی‌داشتند (War 5.193-194; Ant. 15.417). پس جرم ادعایی، بردن یک فرد غیریهودی به آن سوی حصار بود، نه اصلاً آوردن او به محوطهٔ معبد.

آنچه ثابت نمی‌کند

این کتیبه‌ها نشان نمی‌دهند که پولس، تروفیموس، همراه خود از آسیا (اعمال رسولان ۲۰:۴)، یا هیچ فرد غیریهودی دیگری را به آن سوی حصار برده باشد. اعمال رسولان این اتهام را استنباطی از دیدن آن دو با هم در شهر معرفی می‌کند (اعمال رسولان ۲۱:۲۹)؛ پولس هرگونه تخلف علیه معبد را انکار می‌کند (اعمال رسولان ۲۴:۱۸؛ اعمال رسولان ۲۵:۸). ترتولوس این اتهام را نزد فلیکس تکرار می‌کند (اعمال رسولان ۲۴:۶) و پولس به یاد می‌آورد که در معبد دستگیر شده بود (اعمال رسولان ۲۶:۲۱).

این کتیبه‌ها نام هیچ فردی را نمی‌برند. آنها وجود و جدیت این قاعده را تأیید می‌کنند، نه خودِ دستگیری یا دیگر جزئیات اعمال رسولان ۲۱–۲۶ را، مانند نقش آن فرماندهٔ نظامی که اعمال رسولان بعدها او را کلودیوس لیسیاس می‌نامد (اعمال رسولان ۲۳:۲۶).

مجازاتِ ذکرشده بر سنگ متوجه مهاجم غیریهودی است؛ هیچ مجازاتی برای فرد یهودی که یکی از آنان را به درون بیاورد ذکر نمی‌کند. پس این سنگ به‌تنهایی توضیح نمی‌دهد که چرا جمعیت به خودِ پولس حمله‌ور شد.

این کتیبه‌ها دو پرسش را حل نمی‌کنند: اینکه آیا افسسیان ۲:۱۴ به این حصار اشاره دارد، و اینکه آیا هشدار مرگ به معنای حکم دادگاه بود، خشونت تحمل‌شدهٔ جمعیت یا مجازات الهی.

جایی که مفسران اختلاف دارند

چند پرسش همچنان باز است. چه کسی اعلامیه‌ها را صادر کرد و چه زمانی: سازندگان هیرودیس بزرگ، کاهن‌ها، یا مقامات رومی پس از ۶ میلادی؟ گزینهٔ آخر دیدگاه مومزن است که در OGIS 598 نقل شده و بر نسخهٔ لاتین اعلامیه‌ها که یوسفوس گزارش می‌کند (هیچ‌یک باقی نمانده است) و بر سخنان تیتوس، پسر وسپاسیان، استوار است. آیا «پاسخ‌گوی مرگ خویش» به معنای اعدام به حکم دادگاه بود، اقدام جمعیت که تحمل می‌شد، یا مجازات به دست خدا؟ سخنرانی تیتوس، پسر وسپاسیان، که یوسفوس آن را نوشته است، تا چه اندازه سیاست واقعی رومی را بازتاب می‌دهد؟ سرانجام، آیا تصویر دیوار در افسسیان ۲:۱۴ به این حصار اشاره دارد یا به شریعت (افسسیان ۲:۱۵)؟ این پرسش تا اندازه‌ای به نویسندگی و تاریخ مورد بحثِ این نامه بستگی دارد.

خوانش‌های دیگر

صحنه‌پردازی دقیق، نه تأیید رویداد. این قاعده به‌طور گسترده شناخته‌شده بود: یوسفوس بیش از یک بار آن را گزارش می‌کند و به زبان یونانی در معبد نصب بود. نویسنده‌ای که از رویدادها فاصله داشت می‌توانست صحنه را درست ترسیم کند، پس این تطابق نشان می‌دهد که اعمال رسولان معبد را خوب می‌شناسد، بی‌آنکه شورش و دستگیری را تأیید کند. نامهٔ پولس نشان می‌دهد که او از بی‌ایمانان در یهودیه انتظار خطر داشت (رومیان ۱۵:۳۰–۳۱)، هرچند نه خودِ شورش را.

افسسیان ۲:۱۴ به شریعت اشاره دارد، نه به نرده. بنا بر این خوانش، تصویر دیوار نماد شریعت با فرمان‌هایش است که آیهٔ بعد می‌گوید کنار گذاشته شد (افسسیان ۲:۱۵). واژگان دیوار در افسسیان نیز با واژگان سنگ (tryphaktos، peribolos) و با واژگان یوسفوس (dryphaktos) فرق دارد، پس حصار معبد تصویری است که مفسرانی چون رابینسون (1903) پیش نهاده‌اند. اگر افسسیان پس از ۷۰ میلادی نوشته شده باشد، حصار در آن زمان ویران شده بود.

خاستگاه رومی اعلامیه‌ها. تئودور مومزن، به نقل دیتنبرگر در OGIS 598، بر این باور بود که رومیان پس از آنکه یهودیه در ۶ میلادی به استان تبدیل شد، دستور کندن این اعلامیه‌ها را دادند. او به نسخهٔ لاتینی که یوسفوس در کنار نسخهٔ یونانی گزارش می‌کند (هیچ‌یک یافت نشده است) و به سخنان تیتوس، پسر وسپاسیان، در نوشته‌های یوسفوس استناد می‌کرد. دیگران اعلامیه‌ها را بخشی از بازسازی هیرودیس بزرگ می‌دانند. بنا بر هر دو دیدگاه، این اعلامیه‌ها در دوران زندگی پولس برپا بودند.