پاپیروس ۴۶ (P46)، کهن‌ترین دست‌نوشتهٔ گستردهٔ نامه‌های پولس

آنچه ثابت می‌کند

هشتاد و شش برگ از یک کدکس پاپیروسی به زبان یونانی از نامه‌های پولس باقی مانده است که میان کتابخانهٔ چستر بیتی در دوبلین (BP II، ۵۶ برگ) و کتابخانهٔ دانشگاه میشیگان در آن‌آربر (inv. 6238، ۳۰ برگ) تقسیم شده است. فهرست‌ها آن را بر پایهٔ دیرین‌نگاری به حدود ۲۰۰ میلادی نسبت می‌دهند. خاستگاه آن مصر است: یک برچسب نمایشگاهی کتابخانهٔ چستر بیتی برای یکی از برگ‌ها (BP II f.61) مصر و سدهٔ سوم میلادی را ذکر می‌کند.

برگ‌های بازمانده به این ترتیب در بر دارند: رومیان (از ۵:۱۷، با افتادگی‌ها)، عبرانیان، اول قرنتیان و دوم قرنتیان، افسسیان، غلاطیان، فیلیپیان، کولسیان و اول تسالونیکیان (پاره‌پاره، که در ۵:۲۸ قطع می‌شود). بنابراین این نامه‌ها با هم به‌صورت یک کتاب رونویسی می‌شدند و عبرانیان درست پس از رومیان قرار داشت.

رومیان در P46 پیشاپیش فصل ۱۶ را دارد، با سفارش فیبی از کنخریه و سلام‌ها به پریسکیلا، آکیلا و دیگران (۱۶:۱–۲۳). اما ستایش پایانی را پس از ۱۵:۳۳ می‌آورد و از ۱۶:۲۳ یکسره به عنوان عبرانیان می‌رسد. این ستایش در ویرایش‌های انتقادی ۱۶:۲۵–۲۷ و در شماره‌گذاری WEB ۱۴:۲۴–۲۶ است.

افسسیان در آن عنوان نامه‌ای به اهالی افسس را دارد، اما سلام آغازین در افسسیان ۱:۱ هیچ شهری را به‌عنوان مقصد نام نمی‌برد. پس P46 شاهدی کهن بر آن صورت از این آیه است.

آنچه ثابت نمی‌کند

اینکه آیا این کدکس هرگز دوم تسالونیکیان، فیلیمون یا نامه‌های شبانی را در بر داشت. برگ‌های آغازین و پایانی آن گم شده‌اند، و داوری‌ها دربارهٔ اینکه برگ‌های گم‌شده چه اندازه متن را می‌توانستند در خود جای دهند تخمین‌اند.

اینکه هر یک از نامه‌های آن را چه کسی نوشت. گنجاندن عبرانیان نشان می‌دهد که کاربران این کدکس آن را در شمار نامه‌های پولس می‌آوردند. این گواه نظر آنان است، نه گواه اینکه چه کسی آن را نوشت. نظرها متفاوت بود: کلمنت اسکندریه عبرانیان را اثر پولس می‌خواند، در حالی که در روم گایوس رومی فقط سیزده نامه برای پولس برمی‌شمرد (یوسبیوس، «تاریخ کلیسا» ۶.۱۴.۲؛ ۶.۲۰.۳).

تاریخی دقیق، یا رویدادهای اعمال رسولان. تاریخ از دست‌خط می‌آید، نه از گفته‌ای در خود دست‌نوشته. این کدکس گواه متن و گردش نامه‌هاست، نه گواه تاریخی که وصف می‌کنند یا روایت اعمال رسولان از آن.

جایی که مفسران اختلاف دارند

سه پرسش باز است. تاریخ: بیشتر دیرین‌نگاران این دست‌خط را حدود ۲۰۰ میلادی می‌دانند؛ INTF، و نیز اورسینی و کلاریس، آن را در اوایل سدهٔ سوم می‌گذارند، و گریفین از حدود ۱۷۵ تا ۲۲۵ دفاع کرد. کیم اواخر سدهٔ نخست را پیشنهاد کرد (که پیروان اندکی یافت) و کامفرت و بارت میانهٔ سدهٔ دوم را، در حالی که سندرز، نخستین ویراستار برگ‌های میشیگان، آن را به سدهٔ سوم نسبت داد. محتوا: کنیون برگ‌های پایانیِ گم‌شده را برای نامه‌های شبانی بسیار اندک می‌دانست، در حالی که داف استدلال کرد که کاتب متن را فشرده می‌نوشت و می‌توانست برگ‌هایی بیفزاید. ویرایش مرقیون نیز این نامه‌ها را نداشت (ترتولیان، «در رد مرقیون» ۵.۲۱)، اما این قیاسی از منطقه و گروهی دیگر است، نه گواهی دربارهٔ این کدکس. رومیان: آیا ستایش پس از ۱۵:۳۳ نشانهٔ ویرایشی پانزده‌فصلی است (مانسون)، یا جای‌گذاری ثانوی در نامه‌ای که در اصل شانزده فصل داشت (گمبل)؟

خوانش‌های دیگر

تاریخ‌گذاری زودتر. کیم (۱۹۸۸) P46 را به اواخر سدهٔ نخست، و کامفرت و بارت (۲۰۰۱) آن را به میانهٔ سدهٔ دوم نسبت دادند. اگر هر یک درست باشد، این مجموعه از این هم کهن‌تر است. بیشتر دیرین‌نگاران حدود ۲۰۰ میلادی را ترجیح می‌دهند، و هر تاریخی که از دست‌خط به دست آید چند دهه حاشیه دارد.

نامه‌های شبانی، برنامه‌ریزی‌شده یا افزوده (داف). داف (۱۹۹۸) استدلال کرد که کاتب در صفحه‌های پایانی متن را فشرده می‌نوشت و شاید برگ‌های افزوده‌ای در نظر داشت، پس شاید قرار بود این کدکس نامه‌های شبانی را نیز در بر گیرد. داوری مخالف کنیون بر تخمین فضایی تکیه دارد که برگ‌های گم‌شده فراهم می‌کردند. برگ‌های بازمانده نمی‌توانند این پرسش را به هیچ سو حل کنند.

رومیان پانزده‌فصلی. مانسون ستایش پس از ۱۵:۳۳ را پایان ویرایشی پانزده‌فصلی خواند که به روم فرستاده شد، و فصل ۱۶ را از آنِ نسخه‌ای برای افسس دانست. گمبل استدلال کرد که نامهٔ شانزده‌فصلی اصلی است. خود P46 همچنان فصل ۱۶ را به‌عنوان بخشی از رومیان رونویسی می‌کند.