bema (rostra) در میدان رومی قرنتس

آنچه ثابت می‌کند

کنت قطعه‌های روکش مرمر سفید را که در ۱۹۰۱–۱۹۳۸ در اطراف میدان پیدا شده بودند به هم پیوند داد و متنی ساختمانی ساخت که حروف باقی‌ماندهٔ ROST آن را به‌صورت rost[ra] بازسازی کرد (Corinth VIII.3 322؛ EDCS-08200272). او با تطبیق ضخامت و پرداخت تخته‌سنگ با روکش سکو نتیجه گرفت که سکوی مرکزی رسماً Rostra بود، همتای لاتینِ واژهٔ یونانی bēma (جایگاه داوری).

یک آرشیتراو کتیبه‌دار از schola شرقی با احتیاط به دوران آگوستوس نسبت داده می‌شود (Kent 157). کنت روکش مرمرین را به نیمهٔ نخست قرن نخست، احتمالاً ربع دوم، تاریخ‌گذاری کرد، هرچند جدول بناهای او آن را زیر دوران کلودیوس فهرست می‌کند. پس سکویی، دست‌کم در صورتی قدیمی‌تر با نمای پوروس، احتمالاً هنگامی که گالیون در اوایل دههٔ ۵۰ بر اخائیه حکومت می‌کرد، در میدان قرار داشت.

قرنتس rostraیی داشت که حدود ۱۷۰ میلادی نامه‌های رسمی از آن خوانده می‌شد (Kent 306؛ AE 1939, 110). متن نمی‌گوید کدام بنا بود، و تنها رسم قرن دوم را نشان می‌دهد.

اعمال رسولان ۱۸:۱۲، ۱۶ و ۱۷ دادرسی گالیون را در یک bēma قرار می‌دهد. کاوش نشان می‌دهد که مرکز مدنی قرنتس سکویی عمومی و برجسته از این گونه داشت، پس بستری که لوقا ترسیم می‌کند با چیدمان شهر جور درمی‌آید. هر پایتخت استانی چنین جایگاه داوری‌ای می‌داشت، پس این تطابق انتظارپذیر است، نه متمایز.

آنچه ثابت نمی‌کند

اینکه پولس در برابر این سکو ایستاد. هیچ متن یا سنگ‌نبشتهٔ باستانی آن را با گالیون یا پولس پیوند نمی‌دهد؛ این شناسایی استنباطی امروزی از محل و کارکرد سکوست.

تاریخ یا جزئیات دادرسی. دورهٔ گالیون با نامهٔ جداگانهٔ کلودیوس در دلفی تاریخ‌گذاری می‌شود، و اعمال رسولان تنها گزارش این دادرسی است.

حافظهٔ پیوستهٔ مسیحیان از حضور پولس در آن نقطه. از قرن نهم یا اوایل قرن دهم کلیسا یا نمازخانه‌ای تدفینی نزدیک سکو قرار داشت و وجود کلیسایی بر روی آن تا قرن دوازدهم قطعی است؛ اسکرنتون اثبات پیوستگی لازم از دوران باستان را دشوار دانست. سنگ‌نبشته‌ای از قرن نهم/دهم که از کلیسای [قدیس] پولس نام می‌برد (Kent 728) نشان می‌دهد که تا آن زمان وقفی به نام پولس وجود داشت، نه حافظه‌ای از قرن نخست.

جایی که مفسران اختلاف دارند

کنت شناسایی rostraی فرماندار را قطعی دانست، و فهرست‌های بعدی (EDCS) بازسازی او را تکرار می‌کنند، هرچند از واژهٔ کلیدی تنها ROST باقی مانده و کنت پذیرفت که بازسازی‌اش شاید در همهٔ جزئیات درست از آب درنیاید. سه پرسش همچنان باز است. نخست، آیا دادرسی گالیون در این سکو برگزار شد یا در جایگاه داوری‌ای در جای دیگر؟ بنا بر توصیف ناشر از Corinth XXII (2022)، باسیلیکای یولیانی محل احتمالی دادگاه قضایی استان بود که از سوی امپراتور اداره می‌شد. دوم، چه مقدار از مرحلهٔ مرمرینی که امروز دیده می‌شود پیش از دورهٔ گالیون بوده است؟ سوم، آیا کلیسای قرون وسطایی بر روی سکو حافظه‌ای باستانی را نگه می‌دارد یا بازتاب شناسایی‌ای متأخرتر است؟

خوانش‌های دیگر

دادگاه در یک باسیلیکا. دادرسی‌های رسمی والی شاید به‌جای rostraی روباز در یک باسیلیکا برگزار می‌شد. توصیف ناشر از Corinth XXII (2022) باسیلیکای یولیانی را، در انتهای شرقی میدان، محل احتمالی دادگاه قضایی اخائیه می‌خواند که از سوی امپراتور اداره می‌شد. جایگاه داوری گالیون می‌توانست آنجا باشد. این توصیف به پولس نمی‌پردازد.

bēma نام جایگاه داوری است، نه یک بنا. اعمال رسولان همین اصطلاح را برای جایگاه داوری فستوس در قیصریه به کار می‌برد (اعمال رسولان ۲۵:۶؛ اعمال رسولان ۲۵:۱۷)، و یوحنا آن را برای جایگاه پیلاتس در محلی به نام سنگ‌فرش به کار می‌برد (یوحنا ۱۹:۱۳). جایگاه داوری فرماندار در بسترهای گوناگون توصیف می‌شود، پس اعمال رسولان ۱۸ لزوماً به معنای rostraی دائمی نیست؛ سکوی میدان یکی از نامزدهای محتمل در میان دیگران است.

شناسایی قرون وسطایی، نه حافظه. کلیسای بیزانسی بر روی سکو شاید بازتاب شناسایی متأخرترِ این محل از سوی مسیحیان باشد، نه حافظه‌ای که از قرن نخست به ارث رسیده است. اسکرنتون اثبات پیوستگی لازم را دشوار دانست، و قدیمی‌ترین وقف گواهی‌شده به نام پولس در آن نزدیکی (Kent 728) از قرن نهم یا دهم است.

بنایی قدیمی‌تر یا ناتمام در روزگار پولس. جدول بناهای کنت روکش مرمرین را زیر دوران کلودیوس (۴۱–۵۴ میلادی) قرار می‌دهد، هرچند متن او ربع دوم قرن را ترجیح می‌دهد. بنابراین rostraی مرمرین شاید درست پیش از دورهٔ گالیون یا پس از آن به پایان رسیده باشد، و پولس شاید سکوی قدیمی‌تر با نمای پوروس (سنگ آهک محلی) را دیده باشد.