اول قرنتیان

زمینه و استدلال

خطاب به کلیسایی برخوردار از عطایا اما گرفتار تفرقه در قرنتس؛ دربارهٔ وحدت، محبت و رستاخیز.

اول قرنتیان به جماعتی ازهم‌گسیخته پاسخ می‌دهد، نه به یک پرسش انتزاعی. گزارش‌های مرتبط با نزدیکان خلویی از شعارهای رقیب، رقابت بر سر منزلت، رسوایی جنسی جدی و دادخواهی میان ایمانداران خبر می‌دهند. پولس در پاسخ، صلیب را در برابر معیارهای قرنتیان برای حکمت و قدرت می‌گذارد. دعوت او به وحدت تفاوت‌ها را محو نمی‌کند؛ از هر گروه می‌خواهد بپذیرد که کلیسا از آنِ خدا است، نه محبوب‌ترین معلم آن گروه.

عبارت تکرارشونده‌ای که موضوعات تازه را معرفی می‌کند نشان می‌دهد پولس به پرسش‌های ایمانداران قرنتس دربارهٔ ازدواج، خوراک تقدیم‌شده به بت‌ها، پرستش، عطایای روحانی و گردآوری اعانه برای اورشلیم پاسخ می‌دهد. پاسخ‌های او استدلال‌هایی شبانی‌اند، نه آیین‌نامه‌ای پراکنده. معرفت زیر فرمان محبت قرار می‌گیرد، آزادی زیر فرمان مسئولیت در برابر دیگری و عطایا بر پایهٔ سهمشان در بنای جماعت گردآمده سنجیده می‌شوند. سرود مشهور محبت درون همین اصلاح پیوستهٔ پرستش رقابت‌آمیز جای دارد.

این راهنما اول قرنتیان را کنار گاه‌شماری سفرها می‌گذارد، زیرا نام‌ها، برنامه‌ها، کشمکش‌ها و سلام‌هایش به شبکه‌ای زنده تعلق دارند. آیهٔ کلیدی آن، اول قرنتیان ۱۳:۱۳، در این حرکت گسترده‌تر خوانده می‌شود و نه چون شعاری جداافتاده.

گاه‌شماری و گواهی دست‌نوشته‌ای

رستاخیز نقطهٔ اوج نامه است، نه پیوستی در پایان. پولس پیام دریافت‌شده دربارهٔ مرگ، دفن، ظهورها و رستاخیز مسیح را بازمی‌گوید و سپس استدلال می‌کند که رستاخیز جسمانی آیندهٔ ایمانداران با آن پابرجا می‌ماند یا فرو می‌ریزد. تصویر نوبرها اندوه اکنون را به امید آینده پیوند می‌دهد و بدن دگرگون‌شده پاسخی است به جماعتی که وسوسه می‌شد زندگی روحانی را از وفاداری مجسم جدا کند.

زمینهٔ افسس به‌طرزی کم‌نظیر آشکار است. پولس می‌گوید تا پنطیکاست آنجا می‌ماند، از مخالفان بسیار و دری گشوده برای خدمت سخن می‌گوید و برنامه‌هایی دربارهٔ تیموتائوس و اپلس شرح می‌دهد که با شبکهٔ روایت‌شده پیرامون اعمال رسولان ۱۸–۱۹ سازگار است. نامه به نوشته‌ای پیشین نیز اشاره می‌کند که باقی نمانده و دوم قرنتیان از گفت‌وگوهای دردناک بعدی خبر می‌دهد. پس اول قرنتیان یک لحظهٔ حفظ‌شده از رابطه‌ای طولانی و دشوار است.

گواه نمایش‌داده‌شده برای این نامه پاپیروس ۴۶ (P46) است که به حدود سال ۲۰۰ میلادی تاریخ‌گذاری شده و با کتابخانهٔ دانشگاه میشیگان پیوند دارد. تصویر، بقای متن در این سنت دست‌نوشته‌ای را نشان می‌دهد؛ تاریخ یا محل پیشنهادی نگارش را اثبات نمی‌کند.

نویسندگی و تاریخ‌گذاری

اول قرنتیان به‌طور گسترده نامه‌ای از پولس و بی‌اختلاف دانسته می‌شود که حدود سال‌های ۵۴–۵۵ میلادی در افسس نوشته شد؛ زمانی که او برای سفرهای بعدی برنامه می‌ریخت و به گزارش‌ها و پرسش‌های رسیده از قرنتس پاسخ می‌داد.