پولس سه بار خواست و پاسخ منفی بود

چرا اصلاً داستان را گفت

پولس در لحظه‌ای آرام از خار خود سخن نگفت. مبشران رقیب در قرنتس—که او با کنایه آنان را «رسولان برتر» می‌خواند—به رؤیاها و پیروزی‌ها فخر می‌کردند. پولس که ناچار شد فخر را با فخر پاسخ دهد، دستاوردهای واقعی خدمتش را برمی‌شمارد: ضرب‌وشتم، کشتی‌شکستگی، رودها، راهزنان، شب‌های بی‌خواب و بار روزانهٔ همهٔ کلیساها (دوم قرنتیان ۱۱:۲۳–۲۸). سپس یک داستان پیش‌تر می‌رود، به شگفت‌ترین اعتبارنامه: تجربه‌ای وصف‌ناپذیر از آسمان و آنچه داده شد تا آن تجربه او را تباه نکند.

خار

می‌گوید مکاشفه‌هایی چنان خارق‌العاده دریافت کرده بود که می‌توانست هر انسانی را تحمل‌ناپذیر کند؛ و همراه آنها چیزی دیگر نیز به او داده شد.

هر واژه بار معنا دارد و هیچ‌یک تشخیص بیماری نیست. خاری—واژه می‌تواند تیرک نیز معنا دهد—در جسم؛ فرستاده‌ای از شیطان، در نامه‌ای که ساخت مجهول در آن معمولاً به‌نرمی به اجازهٔ خدا اشاره می‌کند. آن خار آزارش می‌داد و او کاری را کرد که رنج‌دیدگان می‌کنند: درخواست کرد، دوباره درخواست کرد و باز هم درخواست کرد.

یک نشانهٔ زمانی در این بخش سزاوار توجه بیشتری است. پولس می‌گوید رؤیای مرتبط با خار «چهارده سال پیش» رخ داده بود (دوم قرنتیان ۱۲:۲). اگر از نامه‌ای نوشته‌شده در میانهٔ دههٔ ۵۰ به عقب بشماریم، به سال‌های خاموش می‌رسیم؛ هنگامی که سولس اهل طرسوس در کیلیکیه بود و هیچ گزارش باقی‌مانده‌ای حرکت او را ثبت نمی‌کند. شگفت‌آورترین تجربهٔ زندگی او به دوره‌ای تعلق دارد که منابع به‌کلی از آن می‌گذرند. یک دهه و نیم آن را نزد خود نگه داشت تا فخر رقیبان وادارش کرد بر زبان آورد. خار هرچه بود، مدت‌ها خاموشانه حملش کرده بود.

پاسخ

درخواست سوم پاسخی دریافت کرد، اما نه پاسخی که خواسته شده بود.

دعا پاسخ گرفت و خار ماند. واکنش پولس نقطهٔ چرخش سراسر این بخش است: چانه زدن با ضعف را کنار می‌گذارد و به آن فخر می‌کند، زیرا ضعف جایی شده بود که قدرتی از آنِ دیگری به‌روشنی بر او آرام می‌گرفت.

حدس‌ها و اینکه چرا شاید خودِ سکوت نکته باشد

مفسران قرن‌ها جای خالی را پر کرده‌اند: بیماری چشم—اهالی غلاطیه حاضر بودند چشم‌هایشان را برای او درآورند و او نامه را با حروف درشت پایان می‌دهد (غلاطیان ۴:۱۵؛ ۶:۱۱)—مالاریا یا بیماری‌ای عودکننده، صرع، مشکل گفتار که منتقدانش آن را خوار می‌شمردند، یا خود آزار بی‌وقفه. هر حدس به متنی واقعی تکیه می‌کند و هیچ متن مسئله را فیصله نمی‌دهد. این وبگاه یکی را انتخاب نمی‌کند.

شاید سکوت شکافی در گزارش نباشد، بلکه خودِ گزارش باشد. خاری بی‌نام به هر خواننده‌ای تعلق می‌گیرد که خاری را حمل می‌کند. نام رنج شما هرچه باشد، پاسخ بی‌کم‌وکاست می‌رسد: فیضِ کافی و قدرتی که در ضعف به کمال می‌رسد.

یک الگو، نه یک رویداد

خار یک فصل از الهیاتی است که پولس بارها بازگفت. گنج در ظرف‌های گِلی است تا آشکار باشد قدرت برتر از آنِ ظرف نیست (دوم قرنتیان ۴:۷). او به اهالی غلاطیه یادآوری می‌کند که نخستین بار به سبب ضعف جسم انجیل را به آنان رساند (غلاطیان ۴:۱۳)؛ ظاهراً بیماری مسیرش را تعیین کرده بود. دوم تیموتائوس—که نویسندگی مستقیم پولسی و زمینهٔ پایانی پیشنهادی‌اش مورد بحث‌اند—گوینده‌ای زندانی را نشان می‌دهد که در نخستین دفاع خود تنها مانده، اما می‌تواند بگوید خداوند کنارش ایستاد (دوم تیموتائوس ۴:۱۶–۱۷). در نامه‌های بی‌اختلاف و آن خوانش سنتی از مرحلهٔ پایانی، شکل الگو باقی می‌ماند: قدرت درون ضعف پدیدار می‌شود، نه به جای آن.

خودتان مسیر را بپیمایید

از مقدونیه وارد شوید؛ جایی که دوم قرنتیان، نامه‌ای که از خار می‌گوید، نوشته شد. «رسولان برتر»، آرامشی که رسیدن تیتوس آورد و پاسخ دربارهٔ کفایت فیض در همان‌جا نمایش داده شده‌اند؛ فهرست سختی‌ها در ادامهٔ راه همراه پولس می‌ماند.