پولس سه بار خواست و پاسخ منفی بود

چرا اصلاً داستان را گفت

پولس در لحظه‌ای آرام از خار خود سخن نگفت. مبشران رقیب در قرنتس—که او با کنایه آنان را رسولان برتر می‌خواند—به رؤیاها و پیروزی‌ها فخر می‌کردند. پولس که ناچار شد فخر را با فخر پاسخ دهد، دستاوردهای واقعی خدمتش را برمی‌شمارد: ضرب‌وشتم، کشتی‌شکستگی، رودها، راهزنان، شب‌های بی‌خواب و بار روزانهٔ همهٔ کلیساها (دوم قرنتیان ۱۱:۲۳–۲۸). سپس یک داستان پیش‌تر می‌رود، به شگفت‌ترین اعتبارنامه: تجربه‌ای وصف‌ناپذیر از آسمان و آنچه داده شد تا آن تجربه او را تباه نکند.

خار

می‌گوید مکاشفه‌هایی چنان خارق‌العاده دریافت کرده بود که می‌توانست هر انسانی را تحمل‌ناپذیر کند؛ و همراه آنها چیزی دیگر نیز به او داده شد.

هر واژه بار معنا دارد و هیچ‌یک تشخیص بیماری نیست. خاری—واژه می‌تواند تیرک نیز معنا دهد—در جسم؛ فرستاده‌ای از شیطان، در نامه‌ای که ساخت مجهول در آن معمولاً به‌نرمی به اجازهٔ خدا اشاره می‌کند. آن خار آزارش می‌داد و او کاری را کرد که رنج‌دیدگان می‌کنند: درخواست کرد، دوباره درخواست کرد و باز هم درخواست کرد.

پولس رؤیا را به چهارده سال پیش از نگارش نامه تاریخ‌گذاری می‌کند (دوم قرنتیان ۱۲:۲)؛ اگر از نامه‌ای نوشته‌شده در میانهٔ دههٔ ۵۰ به عقب بشماریم، تقریباً به آغاز دههٔ ۴۰ می‌رسیم. اما متن نمی‌گوید رؤیا کجا رخ داد، خار چه زمانی آغاز شد یا چه مدت ادامه داشت و آیا او پیش از این نامه دربارهٔ این دو تجربه سخن گفته بود. پس این نشانهٔ زمانی نمی‌تواند تجربه را با اطمینان در قیلیقیه قرار دهد یا دوره‌ای بی‌گزارش را به زندگی‌نامه‌ای معلوم تبدیل کند.

پاسخ

درخواست سوم پاسخی دریافت کرد، اما نه پاسخی که خواسته شده بود.

دعا پاسخ گرفت و خار ماند. واکنش پولس نقطهٔ چرخش سراسر این بخش است: چانه زدن با ضعف را کنار می‌گذارد و به آن فخر می‌کند، زیرا ضعف جایی شده بود که قدرتی از آنِ دیگری به‌روشنی بر او آرام می‌گرفت.

حدس‌ها و اینکه چرا شاید خودِ سکوت نکته باشد

مفسران قرن‌ها پیشنهادهایی داده‌اند: بیماری چشم—اهالی غلاطیه حاضر بودند چشم‌هایشان را برای او درآورند و او نامه را با حروف درشت پایان می‌دهد (غلاطیان ۴:۱۵؛ ۶:۱۱)—مالاریا یا بیماری‌ای عودکننده، صرع، مشکل گفتار یا آزار بی‌وقفه. هر پیشنهاد به نشانه‌ای در متن تکیه می‌کند و هیچ‌یک را نمی‌توان از شواهد باقی‌مانده ثابت کرد.

شاید سکوت شکافی در گزارش نباشد، بلکه خودِ گزارش باشد. خاری بی‌نام به هر خواننده‌ای تعلق می‌گیرد که خاری را حمل می‌کند. نام رنج شما هرچه باشد، پاسخ بی‌کم‌وکاست می‌رسد: فیضِ کافی و قدرتی که در ضعف به کمال می‌رسد.

یک الگو، نه یک رویداد

خار یک فصل از الهیاتی است که پولس بارها بازگفت. او از گنج در ظرف‌های گِلی سخن می‌گوید تا نشان دهد قدرت از خدا است (دوم قرنتیان ۴:۷). همچنین به اهالی غلاطیه یادآوری می‌کند که ضعف جسم با نخستین موعظهٔ او میان آنان همراه بود (غلاطیان ۴:۱۳)، هرچند نوع آن ناتوانی و اثرش بر سفر او معلوم نیست. دوم تیموتائوس—که نویسندگی مستقیم پولسی و زمینهٔ پایانی پیشنهادی‌اش مورد بحث‌اند—گوینده‌ای زندانی را نشان می‌دهد که در نخستین دفاع تنها مانده، اما می‌گوید خداوند کنارش ایستاد. در نامه‌های بی‌اختلاف و آن خوانش سنتی از مرحلهٔ پایانی، قدرت درون ضعف پدیدار می‌شود.

خودتان مسیر را بپیمایید

از مقدونیه وارد شوید؛ جایی که دوم قرنتیان، نامه‌ای که از خار می‌گوید، نوشته شد. رسولان برتر، آرامشی که رسیدن تیتوس آورد و پاسخ دربارهٔ کفایت فیض در همان‌جا نمایش داده شده‌اند؛ فهرست سختی‌ها در ادامهٔ راه همراه پولس می‌ماند.