پولسِ رسول: زندگی، سفرها و نامه‌ها

خواندن: فیلیپیان ۳:۴–۱۱ · غلاطیان ۱:۱۳–۲۴

پولس یهودی بود و نوشتارهای مقدس اسرائیل عمیقاً او را شکل داده بودند. او به یاد می‌آورد که با جنبشی مخالفت می‌کرد که بعدها به آن پیوست. در نامه‌هایش، دیدار با عیسی آنچه را ارزشمند می‌دانست دگرگون می‌کند و به کارش جهت تازه‌ای می‌دهد. رسول یعنی کسی که با مأموریتی فرستاده شده است؛ پولس دعوت خود را رساندن خبر خوش عیسی به ملت‌ها می‌دانست.

خواندن: اعمال رسولان ۱۶:۱۱–۴۰ · فیلیپیان ۱:۳–۱۱

سفرهای پولس چیزی بیش از یک مسیر روی نقشه بودند. در فیلیپی، کتاب اعمال رسولان از خانه‌ها، درگیری، زندانی‌شدن و یک جماعت تازه سخن می‌گوید. بعدها نامه به فیلیپیان از مشارکتی ادامه‌دار یاد می‌کند. نام یک مکان وقتی با کسانی پیوند بخورد که پذیرفتند، مخالفت کردند، کمک کردند یا به یکدیگر نیاز داشتند، آسان‌تر به یاد می‌ماند.

خواندن: اول قرنتیان ۱:۱۰–۱۷ · فیلیپیان ۴:۱۰–۲۰

یک نامه به یک موقعیت پاسخ می‌دهد. پولس ممکن است از جماعتی سپاس‌گزاری کند، به جدایی‌ها بپردازد، برنامه‌هایش را توضیح دهد یا از دوستانش بخواهد به کسی کمک کنند. ما تنها یک سوی گفت‌وگو را می‌شنویم؛ پس خوانندهٔ دقیق میان آنچه نامه می‌گوید و آنچه دربارهٔ دریافت‌کنندگانش استنباط می‌کند فرق می‌گذارد. رساله، همان نامه است.

خواندن: اول قرنتیان ۱۵:۱–۵ · رومیان ۵:۱–۱۵ · غلاطیان ۵:۱۳–۲۶

برای پولس، کانون خبر خوش مرگ و رستاخیز عیسی و زندگی تازه‌ای است که خدا از راه او می‌بخشد. فیض یعنی بخشش سخاوتمندانهٔ خدا، نه چیزی که انسان به دست می‌آورد. این بخشش به زندگی یک جماعت شکل می‌دهد: اعتماد به خدا با محبت، بردباری، سخاوت و خدمت به دیگران همراه است.

خواندن: فیلیپیان ۱:۱–۴:۲۳

بخش‌های کوتاه درون یک نامهٔ کامل روشن‌تر می‌شوند. نامه به فیلیپیان گام بعدی خوبی است: از سپاس‌گزاری، دشواری، فروتنی، امید، آشتی و سخاوت می‌گذرد. یک‌بار آن را برای دیدن جریان کلی بخوانید، سپس آرام‌آرام به بخش‌هایی برگردید که پرسش برمی‌انگیزند. لازم نیست در نخستین خواندن همه‌چیز را حل کنید.