دوم تیموتائوس

زمینه و استدلال

نامه‌ای که در سنت آخرین نامه از زندان است و فرستندهٔ خود را نزدیک پایان زندگی نشان می‌دهد.

دوم تیموتائوس در قالب درخواستی عمیقاً شخصی از زندانی به همکار عزیزش نوشته شده است. ایمان لوئیز، مادربزرگ تیموتائوس، و مادرش یونیکی را به یاد می‌آورد؛ از او می‌خواهد عطایش را دوباره شعله‌ور سازد و نه از انجیل و نه از زنجیرهای پولس شرم نکند. دلیری در اینجا خصلت ذاتی نیست، بلکه آمادگی برای تحمل رنج در همان حال است که امانت دریافت‌شده از شبکه‌ای از معلمان و شاهدان پاس داشته می‌شود.

نامه در پاسخ به وانهادگی، راه‌های تداوم را پیش می‌گذارد. تیموتائوس باید آنچه شنیده است به افراد قابل اعتماد بسپارد تا دیگران را تعلیم دهند، کلام حقیقت را با دقت به کار گیرد، همراه دیگران عدالت را دنبال کند و در نوشته‌های مقدسی بماند که از کودکی شناخته است. تصاویر سرباز، ورزشکار، کشاورز، کارگر، ظرف و خادم، پایداری را ملموس می‌کنند، بی‌آنکه خدمت را به یک الگوی یگانهٔ اقتدار فروبکاهند.

این راهنما دوم تیموتائوس را کنار گاه‌شماری سفرها می‌گذارد، زیرا نام‌ها، برنامه‌ها، کشمکش‌ها و سلام‌هایش به شبکه‌ای زنده تعلق دارند. آیهٔ کلیدی آن، دوم تیموتائوس ۴:۷، در این حرکت گسترده‌تر خوانده می‌شود و نه چون شعاری جداافتاده.

گاه‌شماری و گواهی دست‌نوشته‌ای

سفارش پایانی در کنار نشانه‌های انکارناپذیر نزدیک‌شدن مرگ می‌آید. فرستندهٔ زندانی نامه می‌گوید زمان رفتنش نزدیک است، از تیموتائوس می‌خواهد پیش از زمستان بیاید، ردای باقی‌مانده در تروآس و کتاب‌ها و طومارها را طلب می‌کند و از همکارانی نام می‌برد که رفته‌اند، سفر کرده‌اند، مانده‌اند یا باید آورده شوند. سخن از به‌پایان‌رساندن مسابقه از دل تنهایی و نخستین دفاعی برمی‌آید که هیچ‌کس در آن کنار فرستنده نایستاد؛ بااین‌حال نامه می‌گوید خداوند او را قوت بخشید.

هنگامی که انیسیفوروس در پی پولس می‌گردد، روم نام برده می‌شود و زنجیرها سخت‌تر از حبس خانگی پایان اعمال رسولان توصیف می‌شوند. ازاین‌رو گاه‌شماری سنتی نامه را در زندان نهایی روم حدود سال‌های ۶۴–۶۷ میلادی قرار می‌دهد. نویسندگی آن مانند دیگر نامه‌های شبانی مورد اختلاف می‌ماند، هرچند یادداشت‌های شخصی برخی پژوهشگران را بر آن داشته که بررسی کنند آیا شکل کنونی نامه خاطرات یا بخش‌هایی اصیل از پولس را حفظ کرده است.

گواه نمایش‌داده‌شده برای این نامه نسخهٔ سینایی است که به حدود سال ۳۵۰ میلادی تاریخ‌گذاری شده و با کتابخانهٔ بریتانیا در لندن پیوند دارد. تصویر، بقای متن در این سنت دست‌نوشته‌ای را نشان می‌دهد؛ تاریخ یا محل پیشنهادی نگارش را اثبات نمی‌کند.

نویسندگی و تاریخ‌گذاری

دوم تیموتائوس به مجموعهٔ سنتی نامه‌های پولسی تعلق دارد و خود را آخرین نامه از زندان معرفی می‌کند. نویسندگی آن مانند دیگر نامه‌های شبانی مورد اختلاف می‌ماند، هرچند برخی پژوهشگران مطالب شخصی‌اش را حاوی خاطرات اصیل از پولس یا قطعاتی اصیل از نوشته‌های او می‌دانند.