بازداشت پولس در اورشلیم

سفر در بستر تاریخی

این اتهام که پولس غیریهودی‌ای را به صحن‌های داخلی برد، به‌صورت برداشت جمعیت مطرح می‌شود، نه واقعیتی اثبات‌شده. این راهنما روایت را در جاهایی که با نامه‌های پولس هم‌پوشانی دارد، در کنار آنها می‌خواند. میان آنچه متون می‌گویند و انتخاب‌های مربوط به تاریخ و مسیر که برای سامان‌دادن آنها به کار رفته‌اند، تمایز می‌گذارد.

در اورشلیم، یعقوب و مشایخ کلیسا از پولس استقبال کردند، اما از شایعه‌ای خبر دادند که او به یهودیان ساکن در میان غیریهودیان تعلیم می‌دهد موسی را ترک کنند. برای مقابله با این شایعه از او خواستند به چهار مردی که نذری را به‌جا می‌آورند بپیوندد و هزینه‌هایشان را بپردازد تا نشان دهد خودش شریعت را رعایت می‌کند. پولس پذیرفت. هدف این اقدام رفع بدگمانی بود، نه نشان‌دادن تغییری در باورهای او دربارهٔ عضویت ایمانداران غیریهودی در جامعه.

بحران از یک برداشت آغاز شد. یهودیانِ آسیا که پیش‌تر تروفیموسِ افسسی را همراه پولس در شهر دیده بودند، گمان کردند او اکنون غیریهودی‌ای را از حصار معبد به صحن‌های داخلی برده است. اعمال رسولان این را گمان آنان معرفی می‌کند، نه واقعیتی اثبات‌شده. جمعیت پولس را گرفتند و از معبد بیرون کشیدند و درها بسته شد؛ سپس پیش از آنکه او را بکشند، فرماندهٔ نظامی رومی با سربازان دخالت کرد.

آنچه منابع نشان می‌دهند

بازداشت به بستری برای شهادت تبدیل شد. وقتی اجازهٔ سخن‌یافتن گرفت، پولس به زبان آرامی جمعیت را خطاب کرد و زندگی و دعوت خود را بازگفت. هنگامی که فرماندهٔ نظامی می‌خواست او را زیر تازیانه بازجویی کند، پولس گفت که از بدو تولد شهروند روم است و فرمانده دست نگه داشت. روز بعد که او را نزد شورا بردند، پولس در امید به رستاخیز خود را با فریسیان همسو دانست و مجمع بر سر این موضوع میان فریسیان و صدوقیان دو دسته شد.

در همان جلسه حنانیای کاهن اعظم به حاضران فرمان داد بر دهان پولس بزنند و پولس پیش از آنکه مقام او را به‌رسمیت بشناسد، به‌تندی سرزنشش کرد. پس از آن بیش از چهل مرد سوگند خوردند او را بکشند، اما خواهرزادهٔ پولس از کمین باخبر شد و فرماندهٔ نظامی را آگاه کرد. پولس شبانه و زیر مراقبتی سنگین به قیصریه منتقل و به فرماندار، فلیکس، تحویل داده شد؛ درحالی‌که شهادت او و اتهام‌ها همچنان حل‌نشده باقی بود.

پولس زیر مراقبت رومی از شورش و توطئهٔ پس از آن جان به در برد و هم شهادت خود و هم اتهام‌های حل‌نشده را به قیصریه برد. تجربهٔ فراگیر این توالی را به صحنه‌ها و حرکت‌ها برمی‌گرداند، اما راهنمای تاریخی همچنان روایت معیار برای شواهد و عدم‌قطعیت است.

آنچه همچنان محل بحث است

اتهام محوری، یعنی اینکه پولس معبد را بی‌حرمت کرده بود، هرگز در روایت اثبات نمی‌شود و حتی متهم‌کنندگان او در جلسات بعدی نیز نمی‌توانند آن را ثابت کنند. روشن نیست فرماندهٔ نظامی تا چه حد اختلاف دینی را درک کرد و جمعیت دقیقاً گمان می‌کرد چه دیده است. راهنما بازداشت و انتقال را رویدادهایی با گواهی روایی محکم بازمی‌گوید، اما خود اتهام را برداشتی می‌داند که متن تأییدش نمی‌کند.